Imenice u turskom jeziku

isim – imenica    eng:noun
 

Jednina i množina
tekil – jednina
çoğul – množina
 

Nastavci za množinu su lar i ler.
aıou       eiöü ← poslednji samoglasnik u reči na koju dodajemo sufiks
 lar           ler
 

kitap – knjiga                                       köpek – pas
kitaplar – knjige                                   köpekler – psi
çocuk – dete                                        kedi – mačka
çocuklar – deca                                   kediler – mačke
 
Izuzeci
Kod nekih reči stranog porekla dolazi do odstupanja u vokalnoj harmoniji  prilikom dodavanja sufiksa za množinu.
harf – slovo
harfler – slova
kalp – srce
kalpler – srca
saat – sat
saatler – sati  (množina bi trebala da bude saatlar ali nije tako, množina je saatler)
 
Kada se ne dodaju sufiksi za množinu:
Kada se u množini navodi broj.
yaprak – list
yapraklar – lišće
üç yaprak – tri lista
 

Kada koristimo reč çok (mnogo)
Masada çok bardak var.
Na stolu ima puno čaša.
masa – sto
masada – na stolu
bardak – čaša
 

Kada koristimo reč kaç (koliko)
Sokakta kaç araba var?   Ne kaže se: Sokakta kaç arabalar var?
Koliko automobila ima na ulici?
 
Glagolske imenice
Jednostavno se formiraju, samo se izostavi slovo k na kraju glagola.
yazmak – pisati
yazma – pisanje
öğrenmek – učiti
öğrenme – učenje
okumak – čitati
okuma – čitanje
 
Sufiksi: lık  lik  luk  lük
aı     ei      ou     öü
lık    lik     luk     lük
 

güzel – lep, lepa, lepo
güzellik – lepota
Bu ne güzellik!     What a beauty!
Kakva lepota!
(za ljude, prirodu…)
 

iyi – dobar, dobra, dobro
iyilik – dobrota
 

temiz – čist, čista, čisto
temizlik – čistoća
 

çocuk – dete
çocukluk – detınjstvo
 

dost – prijatelj  (arkadaş-drug)
dostluk – prıjateljstvo
 

Ovaj sufiks postoji i kod nas, nekada je zalepljen na reči koje su turskog porekla a nekada i na naše reči: komšiluk, ortakluk, nestašluk, lopovluk, bezobrazluk…
 
Deminutiv
Deminutiv se takođe formira dodavanjem sufiksa.
aı     ei     ou    öü
cık  cik   cuk   cük
 

Kod imenica koje na kraju imaju slovo k, slovo k se gubi.
çiçek – cvet
çiçecik – cvetić
 

bebek – beba
bebecik – bebica
 

anne – majka, mama
anneciğim – mamice, moja mamice  (im-prisvojni sufiks)
anne – cik – im
 

k iz sufiksa cik prelazi u ğ jer posle dolazi sufiks koji počinje samoglasnikom (im).
(Pravila za suglasnike, Osnovne odlike turskog jezika)
 

baba – otac, tata
babacığım – tatice, moj tatice
 

U govoru se čuju kao: annecim, babacım
Mnogi tako i pišu, ali, gramatički je ispravno napisati: anneciğim, babacığım.